இப்போதே செத்துவிட்டால்
நன்றாக இருக்குமென்றுதான் தோன்றுகிறது

ஒரு மரத்தை அடைந்திருக்கிறேன்
என் கனவு மரம் அது
அதன் கனி ருசிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறேன்
சாறு வழிந்து நெஞ்சில் பரவுகிறது
திகட்டவே திகட்டாத ருசி
எச்சில் விழுங்கும் ஒவ்வொரு முறையும்
வாழ்வு என்னைத் தொண்டையில்
முத்தமிடுகிறது
இத்தனை ஈரத் தித்திப்பான முத்தத்தினை
இதுவரை அறிந்ததில்லை

வேறொரு கனவு
வேறொரு மரம்
வேறொரு கனி
வேறொரு ருசி
வேறொரு முத்தம் தேவையில்லை எனக்கு

இந்தக் கனவு கலையுமுன்
மரம் வீழுமுன்
கனி நழுவுமுன்
ருசி மறையுமுன்
முத்தம் உலருமுன் செத்துவிட வேண்டும்
அவ்வளவுதான்.

என் கவலையெல்லாம்
சந்தோஷமாயிருக்கும்போது
சாவது எப்படி என்றுதான்

-கணேசகுமாரன்